MASAYA ANG BUONG PAMILYA NANG MAG-ASAWA MULI ANG 60-ANYOS KONG AMA NG ISANG 28-ANYOS NA BABAE. PERO SA GABI NG KASAL, ISANG NAKAKAKILABOT NA SIGAW ANG NARINIG NAMIN—AT NANG BUKSAN KO ANG PINTO, NATIGILAN AKO SA AKING NAKITA.
Ako si Gabby. Ang tatay kong si Don Ricardo ay isang respetadong negosyante. Matapos mamatay ang Mommy ko sampung taon na ang nakakaraan, nalungkot si Daddy. Kaya nang ipakilala niya sa amin si Melissa, tuwang-tuwa kami.
Si Melissa ay 28 anyos lang—mas bata pa sa akin ng dalawang taon. Maganda siya, simple, at mukhang mahinhin. Sabi ng iba, gold digger daw siya dahil 60 anyos na si Daddy. Pero hindi kami naniwala. Nakikita namin kung paano niya alagaan si Daddy. Pinapatawa niya ito, ipinagluluto, at sinasamahan mag-exercise. Bumata ang itsura ni Daddy dahil sa kanya.
Dumating ang araw ng kasal.
Napakagarbo ng seremonya. Masayang-masaya ang lahat. Umiiyak pa si Daddy habang sinasabi ang vows niya.
“Melissa,” sabi ni Daddy. “Ikaw ang liwanag sa dapit-hapon ng buhay ko. Salamat sa pagtanggap sa akin.”
Natapos ang party ng madaling araw. Kami ay natulog sa Ancestral Mansion ni Daddy. Ang kwarto ng bagong kasal ay nasa dulo ng hallway sa second floor. Ang kwarto ko naman ay nasa kabilang dulo.
Bandang alas-tres ng madaling araw.
Mahimbing na ang tulog ko nang bigla akong magising dahil sa isang malakas at nakakakilabot na sigaw.
“AAAAHHHHHH!!! HUWAG! TAMA NA! PARANG AWA MO NA!”
Boses iyon ni Daddy. Sumisigaw siya sa takot.
Tapos narinig ko ang boses ni Melissa.
“Tumahimik ka! Tumahimik ka sabi!”
Nanlaki ang mata ko. Sinasaktan ba niya si Daddy? Totoo nga ba ang tsismis na pera lang ang habol niya at papatayin niya si Daddy kapag nakuha na ang mana?!
Dali-dali akong bumangon. Kumuha ako ng baseball bat sa ilalim ng kama ko. Tumakbo ako sa hallway. Narinig ko rin na nagising ang mga kasambahay at ang kapatid kong si Kuya Mark.
“Gabby! Anong nangyayari?!” tanong ni Kuya Mark.
“Nasa kwarto sila Daddy! Bilisan mo!”
Pagdating namin sa tapat ng pinto, rinig na rinig namin ang kalabog. Parang may nagbabatuhan ng gamit.
“HUWAG! HUWAG MONG GAWIN SA AKIN ‘TO!” sigaw ulit ni Daddy.
Hindi na ako naghintay. Sinipa ni Kuya Mark ang pinto nang buong lakas.
BLAG!
Bumukas ang pinto.
Inihanda ko ang sarili ko na makita si Melissa na may hawak na kutsilyo o sinasakal si Daddy.
Pero ang nakita namin ay nagpatigil sa aming paghinga. Nabitawan ko ang baseball bat.
Ang kwarto ay magulo. Naka-taob ang mga lampshade. Basag ang salamin.
Sa isang sulok, nakaupo sa sahig si Daddy. Nakabaluktot siya, yakap ang sarili, nanginginig, at umiiyak na parang bata. Ang mga mata niya ay dilat na dilat pero parang walang nakikita.
At si Melissa?
Nakatayo siya sa harap ni Daddy. Puno ng pasa ang braso niya. May dugo sa labi niya. Gulo-gulo ang buhok at punit ang nightgown.
Pero hindi niya sinasaktan si Daddy.
Sa halip, niyakap niya si Daddy nang mahigpit kahit nagpupumiglas ang matanda at pinapalo siya nito.
“Ricardo, nandito ako… ako ‘to, si Melissa… ligtas ka… walang sunog… walang sunog…” bulong ni Melissa habang hinahaplos ang likod ni Daddy.
“Sunog?! Ang init! Tulungan niyo ako!” sigaw ni Daddy, pilit na tinutulak si Melissa. “Nasusunog ang balat ko!”
“Shhh… panaginip lang ‘yan. Malamig dito. Ligtas tayo,” iyak ni Melissa habang tinitiis ang sakit ng pagtulak ni Daddy.
Lumapit kami ni Kuya Mark.
“Melissa?! Anong nangyayari kay Daddy?!” sigaw ni Kuya.
Humarap si Melissa sa amin, umiiyak.
“May Severe PTSD at Night Terrors ang Daddy niyo,” pagtatapat ni Melissa.
Natigilan kami. “A-Ano?”
“Hindi niyo ba alam?” tanong ni Melissa habang pilit na pinapakalma si Daddy. “Mula nung nasunog ang factory niyo 20 years ago kung saan may namatay na empleyado… hindi na siya nakakatulog nang maayos. Tuwing gabi, binabangungot siya. Akala niya nasusunog pa rin siya. Nagwawala siya. Nananakit siya nang hindi niya alam.”
“Tinago niya sa inyo kasi ayaw niyang mag-alala kayo. Ayaw niyang makita niyo siyang mahina. Pero ako… nalaman ko nung una kaming mag-date.”
Pinakita ni Melissa ang mga pasa sa braso niya—mga lumang pasa at bagong pasa.
“Tuwing gabi, binabantayan ko siya. Kapag sinusumpong siya, niyayakap ko siya hanggang sa kumalma siya. Kahit nasasaktan ako, tinitiis ko. Kasi mahal ko siya. Kasi kailangan niya ng taong iintindi sa dilim niya.”
Napaiyak ako.
Ang akala naming gold digger na nagpapasarap sa buhay, ay siya palang human shield at tagapag-alaga ng ama namin tuwing gabi. Ang mga pasang akala namin ay dahil sa “kagaslawan” niya, ay galing pala sa pagprotekta kay Daddy mula sa sarili nitong mga demonyo.
Dahan-dahang kumalma si Daddy. Nakilala niya si Melissa.
“M-Melissa…?” bulong ni Daddy, pagod na pagod. “Nasaktan na naman ba kita? Sorry… sorry, Mahal…”
Hinalikan ni Melissa ang noo ni Daddy at pinunasan ang dugo sa sarili niyang labi. “Ayos lang ako, Ricardo. Matulog ka na. Nandito lang ako. Hindi kita iiwan.”
Lumabas kami ni Kuya Mark sa kwarto nang tahimik, hiyang-hiya sa mga sarili namin.
Akala namin, nagpakasal si Daddy dahil gusto niya ng “trophy wife.” Yun pala, nagpakasal siya dahil nahanap niya ang nag-iisang babae na handang saluhin ang mga bangungot niya.
Mula sa gabing iyon, hindi na “Tita Melissa” ang tawag namin sa kanya. Tinawag na namin siyang “Mama.” Dahil napatunayan niya na ang tunay na pagmamahal ay hindi nasusukat sa edad o yaman, kundi sa kahandaang manatili sa tabi ng taong mahal mo, kahit sa pinakamadilim at pinakamagulong oras ng gabi.
